Ik kon er niet van slapen,...

July 18, 2017

 

Was het 1964 of 1965? Ik weet het niet meer. Het was in Zandvoort, dat is zeker. We waren onder het hek doorgekropen op zoek naar het gillende geluid van een motor. Aan de ander kant van ’t duin lag de baan waarop een slanke witte bolide met een grote rode stip tussen de voorwielen voorbij raasde. Ik was verkocht. Prachtig, die uitlaat, dat geluid, die snelheid, Toen we weet terug kwamen in de Burgermeester van Beekmanstraat pakte in mijn skelter en met minstens even veel herrie scheurde door de steeg en voor het huis langs, zwaaiend naar mijn vader en moeder die het maar zo zo vonden.

 

Een ander moment in mijn leven waaruit blijkt dat het virus heeft toegeslagen was het familie-bezoek aan een tante in Breda, Op die zondagmiddag keken we op TV naar autoraces op het moment dat mijn broer en ik een koud flesje Fanta met een rietje kregen. Veel later kwamen wij er achter dat we via de RBTF naar de Grote Prijs van België gekeken hadden. Dat moest wel want

Eau Rouge staat in mijn geheugen gegrift. 

 

Autosportnieuws vulden niet de kranten, hier en daar een berichtje van Coo Dijkman in de Telegraaf en Rob Wiedenhoff in AutoVisie. Daar moest je het mee doen. Toch ontstonden er helden en waarom de één meer held was dan de ander weet ik niet. Pedro Rodríguez was een van mijn eerste helden. Het zal wel een klein berichtje in de krant zijn geweest waarin stond dat hij op de Norisring is verongelukt.

 

Als coureur reed in die tijd de dood mee. Het was maar een kleine moeite voor de dood om in te grijpen. De dood had keuze genoeg. Vuur, een verwrongen aluminium monocoque, niet werkende remmen, bomen, sloten, hekken, telefoonpalen waren voor de hand liggende opties voor de dood om toe te slaan.

 

Francois Cevert, was ook zo’n held. Jackie Stewart kon het wel alleen, die was zó goed. Iemand die een steuntje in de rug kon gebruiken was Francois Cevert. Hij was de underdog in de elf blauwe Tyrrell Ford, en ik hou nu eenmaal van underdogs. Ik kon er niet van slapen, dat weet ik zeker. Hoe ik er achter kwam weet ik niet meer. Misschien op de radio, misschien in de krant, geen idee meer. Verdrietig was ik zeker, zo rond 6 oktober 1973.  

 

Share on Facebook
Please reload

Uitgelichte berichten

Keukenhof trailer in Sidney, Australia

March 2, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

February 24, 2017

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Volg ons
  • Facebook Basic Square